در خیابانهای سرد شب جز خداحافظ...خداحافظ صدایی نیست!!!
متشکریم که باز هم مردم ایرانو تنها نگذاشتید:
استاد محمدرضا شجریان در مصاحبه با بیبیسی فارسی گفت: صدای من را از صدا و سیما پخش نکنید، این صدای خس و خاشاک است و همیشه هم خس و خاشاک خواهد ماند!
برای کاری که کردید و حرفی که زدید٬برای بزرگواریتون٬باید تمام قد در برابرتون به نشانه احترام بلند شد و ایستاد.
براي آقاي ابطحي و (وب نوشته ها)ي ايشون٬
كه بعد از ۵ سال دو شبيست كه نوشته نشده.
زمستان است...
پ.ن:کاش لااقل امروز روز مادر نبود.
((یاس نو)) برای بار سوم توقیف شد.
پ.ن:تقلب مي كند و به دروغگو راي ميدهيم وحيد نيك گو رو ببينيد.
اينجا گرم است.شرجيست و در شرجي نفس كشيدن گاهي سخت مي شود.اينجا بندر عباس است و بندر عباس هميشه خدا سبزه سبز است.امشب قرار بود در 140 شهر ايران زنجيره انساني سبز براي اعلام حمايت از مير حسين تشكيل شود.اما در بندر عباس انجام نشد.شنيده ها حكايت از مخالفت شوراي تامين امنيت استان با اين برنامه و تهديد به اينكه در صورت تشكيل ، مجوز صادر شده براي تجمع در ورزشگاه تختي بندرعباس براي پذيرايي از مير حسين موسوي كه 4 شنبه مهمان ماست لغو خواهد شد.زنده باد انتخابات آزاد و تساوي در تبيلغ كه موج مي زند(چقدر تشكيل يك زنجيره انساني ترسناك است).اما...به ما اجازه تشكيل اين زنجير انساني را نداديد...عيب ندارد...ما سبزيم...هر درختي كه در اين شهر هميشه سبز مي بينيد، شما را به ياد ما و اجازه اي كه نداديد خواهد انداخت.ما جمع شديم...دور هم...در ستاد مركزي ميرحسين...دست به دست هم داديم و يار دبستاني را بلند بلند فرياد كشيديم...ما در شرجي نفس كشيديم.
مراسم با آيه هايي از(( آخرين كتاب)) شروع شد...كه بشارت مي داد...(به زودي خواهي دانست كه براي هر خبري زماني معين است) و (...انكار كننده گان مي گويند پس كي ميرسد آن نشاني ها و روز حساب...به آنها بگو... به زودي نوبت آنها مي رسد).
خانم ابتكار هم پيش ما بود...پيغامي داشت كه آن هم سبز سبز بود.پيغامي از مير حسين و خاتمي....پيغامي كه لازم نيست بشنوي يا اينجا باشي تا ببيني...فقط سرت را هر كجا كه هستي از پنجره بيرون كن تا ببيني آن پيغام را:(موسوي موسوي حمايتت مي كنيم).گزارشي از كارنامه رد شده دولت نهم ارائه دادند و از موسوي گفتند كه مرد روزهاي سخت است و پايان صبر او آغاز اميد هاي ماست.قرار شد موج سبز را گسترش دهيم...حتي در اين اي فرصت كوتاه.
آقاي احمدي نژاد!!!
اين رنگهاي سبز كه هوادارن شما آن را سبز لجني خواندند...كه هواداران شما آنهارا پاره و مسخره مي كنند...اين صداها كه يار دبستاني را زمزمه مي كند به زودي تبديل به يك نه خواهد شد كه فقط متوجه شماييست...كه به خوبي در اين چهار سال شناختيمتان.
آقاي احمدي نژاد!!!
به خانه كه رسيديم مناظره داشتيد با محسن رضايي...ايشان هم شما را مات كرد.واقعا ديديم كه جلوي يك دكتر اقتصاد حرفي براي گفتن نداريد و در نهايت چنگ زديد به حربه هميشگيتان ، و لحن بازجو مانند شما دوباره ظاهر شد...اين بار هم محسن رضايي بود كه خم به ابرو نياورد.محسن رضايي به زيبايي از پس همه آمارها و فريب ها و راست نشان دادنهاي شما بر آمد...آن هم با خونسردي.
ما كسي را به زور و با وعده نه به استقبال و بدرقه مي بريم ونه از او راي مي خريم ، ما هميني هستيم كه مي بينيد.ما خواهش مي كينم ، ما دعوت مي كينم.مردم ايران پاسخ دعوت و خواهش را خوب مي دهند، كه به سبز بودن همه شان معروفند.
پ.ن:راستي اين روزها هر وقت مي گويم سبز...مي شنوم سبز ياد شما مي افتم كه سبز را رنگ روح زندگي ميدانستي...بيا و ببين كه سبز واقعا رنگ روح زندگيست...جاي شما خاليست...خيلي خيلي خاليست.
مير حسين موسوي در چند روز گذشته به شدت و بارها به همه حاميان و هواداران خودش،تذكر داده بود كه هشيار باشند.چيزي به 22 خرداد نمانده و اين هشدار هاي مكرر حتما دليلي داره.ديشب در مناظره مير حسين موسوي و محمود احمدي نژاد، به يكي از اين دلايل رسيديم.
۱.زير سوال بردن فعاليتهاي دولتهاي گذشته در بيست چهار سالي كه از انقلاب ميگذره،يكي از راه هاي فرار آقاي احمدي نژاد بود از پاسخ دادن به اينكه چرا وضع كشور در اين 4 سال اخير به اين شكل در آمده.
2.چهار سال پيش،آقاي احمدي نژاد تونستند به وسيله موجي از دشمني عليه هاشمي رفسنجاني،پيروز انتخابات باشند.با حرفهايي كه ديشب زدند و تراشيدن همدستهايي براي آقاي هاشمي( آقاي خاتمي و آقاي ناطق نوري)سعي كردند باز هم از همين روش براي بازگردوندن راي هاي از دست رفته استفاده كنند.
3.در نهايت براي عصباني كردن آقاي موسوي دست به (مثلا افشاي پرونده تحصيلي خانم رهنورد )زدن.
4.آقاي احمدي نژاد ، با وجود شعار عدالت، دست به تخريب و اتهام زدن به كسايي زدن، كه نه حضور داشتند و نه فعلا امكان پاسخگويي به اين اتهامهارو دارند.مطمئنا آقاي رييس جمهور!!! فراموش نكردند كه حفظ آبروي فرد مسلمان از حرمت پرده كعبه هم بالاتره(حديثي از امام صادق) و اينكه تهمت زن و غيبت ، گناهي فراتر و بالا تر از زناست.
5.همه اينها باعث شد كه اصلا وقت به بررسي و پاسخ دادن به مسائل اقتصادي كشور كه از ضعفهاي واضح دولته اصلا مطرح نشه.
6.در كنار همه اينها تكذيب بسته شدن روزنامه ها(شرق،هم ميهن،ياس نو، شهروند امروز، فيلم، ارژنگ، مردم و جامعه و...) از ادعاهاي جالب آقاي احمدي نژاد بود.همچنين اينكه گفتند ستاره دار كردن دانشجو ها به طور كامل برداشته شد!!!
7.بگذريم از لحن وحشتناك و بازجو مانند آقاي احمدي نژاد و لبخند هايي كه مثلا از روي اعتماد به نفس مي زدند.
اما...
آقاي موسوي با آرامش و سعه صدري كه داشتند همه حرفهارو شنيدن و خونسردي خودشونو حفظ كردند تا به هوادارنشون باز هم متذكر بشن كه بايد هشيار بود و براي رسيدن يا نگه داشتن قدرت دست به هر كاري نزد.
موضوع بسيار ناراحت كننده اي كه مي خونيم در وبلاگهايي كه از هواداران آقاي موسوي نيستند، پرداختن به مسئله بي اهميت تكيه كلام آقاي موسوي ست. اونها اين تكيه كلامرو ترس و نداشتن پاسخ برداشت كردند.اگر به حرفهاي آقاي موسوي ، وقتي كه حتي هيجان زده نيستند دقت كنن، مي بينن كه بارها از اين تكيه كلام استفاده ميشه.
به گواهي هزاران نظري كه در پايگاهاي مختلف اينترنتي از جمله سايت خبري فارس نيوز وجود داره...بسياري از كسايي كه دوره قبل به آقاي احمدي نژاد راي دادند هم پشيمونن.توصيف هاي خوبي براي اين مناظره بيان شد.از جمله توصيفي كه آقايان خوش چهره و افروغ (ياران سابق و منتقدان لاحق آقاي احمدي نژاد) كردند:مناظره ديشب،پيروزي متانت بر وقاحت بود.
...
و در نهايت همانطوري كه مير حسين در ابتداي مناظره با آقاي محسن رضايي گفت:
ادب مرد٬ به ز دولت اوست
بخوانید:
کسی که دروغ می گفت شکست خورد
گزارش تحلیلی از مناظره
تمام شد...تمام(لیلی نیکو نظر)
به چهره اش نمي آيد،اما بغض كرد.بله، غلامحسين كرباسچي بغض كرد...آن هم دو بار.
بار اول:
بغضي بر آمده از دلي شكسته از كساني كه در وقتي كه نبايد، تنهايش گذاشتند...درست بعد از اينكه هر كاري مي توانست براي آنها كرد و بعد به گناه نكرده به مجازاتي محكوم شد كه حقش نبود.
بار دوم:
بغضي براي دوازده ميليون نفر كه زير خط فقرند.
غلامحسين كرباسچي بازيگر نيست...و ما، خيلي خيلي خوب فرق بغض بازيگران و بغضهاي صادقانه را مي شناسيم.حق را نبايد ناديده گرفت...بغض كرباسچي در بار اول بغضي بود چند ساله، از كساني كه ما مي شناسيم و دوستشان هم داريم.اما كرباسچي گله مند است از آنها.
عادت داريم به ناديده گرفتن كساني كه تواناييهاي زيادي دارند.حال بايد ديد اين ناديده گرفتن از سر چيست؟ جواب ساده اي دارد اول حسادتي است كه مي كنيم.دوم براي دست يافتن به قدرت،آدميزاد هر كاري مي كند.
اين ميان صداقت است كه ناديده گرفته ميشود.جایی خواندم (هيچ چيز سياه سياه يا سفيد سفيد نيست.سفيد گاهي همان سياه است كه خودش را جور ديگري نشان مي دهد و سياه گاهي همان سفيد است كه سرش كلاه رفته).آقاي كرباسچي و خيلي هاي ديگر مصداق عيني سفيد هايي هستند كه سرشان كلاه رفته.
اينجا، هر چند كم و ناچيز، از مير حسين موسوي حرف مي زنم.به او هم راي ميدهم.اما...اگر قرار باشد چيزي از جنبشي به نام اصلاحات ياد گرفته باشم، ياد گرفته باشيم، شايد انصاف از همه آنها مهمتر است.
پس به خاطر معني كلمه انصاف: آقاي كروبي و مشاور ارشد او، غلامحسين كرباسچي و تيم حرفه اي وبا برنامه آنها را نمي توانيم ناديده بگيريم.
در همین رابطه:
نامه خصوصی کرباسچی
سایت دوست خوبم علیرضا معتمدی
مطلب آقای امیر قادری در روزنامه اعتماد ( این برای کروبی است)
اینها نوشته های مادرمه:
تصميم گرفتم راي بدهم.براي اولين بار در زندگي.50ساله ام.چرا تا به حال چنين بود و هرگز راي
نداده ام ، شرحي طولاني دارد.ولي مخلص كلام اينكه ماهيت راي دادن را به گواهي تاريخ و خوانده ها و شنيده ها و ديده ها قبول نداشتم و ندارم هنوز...
ولي اينكه چرا اينبار مي خواهم راي بدهم دلايل بسيار دارد و از همه مهمتر پافشاري پسر جوانم و ديدن همه جوانهاي پر شور و اميدوار و فعال ستادهاي آقاي كروبي و مير حسين موسوي ست ، كه با عشق و اميد بسيار به آينده اي روشن مي خندند و كار ميكنند.به ميدان آمدن شجاعانه هنرمندان، اين بار بدون خود سانسوري و ترس...مهرجويي و فرمان آرا و پور احمد و دولت آبادي عزيز و گروهي از شاعران كه سالهاست لب فروبسته اند.
به هر حال اگرچه هنوز دلم به تمامي با اين كار نيست و برايم سخت است پشت پا زدن به عقيده اي طولاني مدت...ولي با تمام دلم،كه بسيار بزرگ است- چرا كه به بزرگي دل همه انسانها ايمان دارم- تصميم دارم اينبار راي بدهم.
اميدوارم كه نه يك شبه ولي در كوتاه مدت روزي را ببينم كه كودكان سرزمينم گرسنه نباشند...شناسنامه داشته باشند و تا دانشگاه از تحصيلي رايگان برخوردار شند. پدران و مادران شرمنده بچه هاي خود نباشند و زنان ديارم ديگر با ظلم و اجحاف و نابرابري روبرو نشوند.جوانان نازنين ايران،كه همه فرزندان ما هستند، از آزاديي كه حقشان است بهره مند شوند و هيچ دانشجويي نباشد كه ستاره دار شده باشد.
به اميد روزي كه هيچ فكري...عقيده اي...كتابي...نمايشنامه اي...فيلمي دوچار سانسور يا به ناچار دچار خود سانسوري نشود.تا بتوان با همه عقايد آشنا شد،لمس كرد،فهميد،دوست داشت و انتخاب كرد.و هزاران اميد ديگر را كه براي همه مي خواهم.
اميد كه اشتباه نكرده باشم...اشتباه نكرده باشيم.
(هيچ سرنوشتي نيست كه آدمي به ياري تحقير بر آن چيره نشود)
پ.ن:البته بگم...رای مادر به میر حسین موسوی نیست...مادر با دلایل درست و دقیق رای خودشو به آقای کروبی میده.
روبان سبزي كه معروف است به( سبز سيدي)، از دوستی به من رسيد.هميشه لاي يك قرآن همراهم بود.براي حاجتي، به دوستي سپردمش كه دخيل ببندد به ضريح امام رضا...جواب گرفتم و شرمنده امام رضا كه هنوز به خدمتش نرسيدم.
روبان سبزی كه به دستهاي همسن و سالهاي خودم مي بينم... به دست پدر ها و مادرها مي بينم، به دست مادر بزرگها و پدر بزرگها مي بينم مرا به ياد روبان خودم مي اندازد.اين روزها همه دخيل بسته ايم.دخيل بسته ايم از دل هاي شكسته مان به خدايي كه بزرگ است و عزيزي را به دستان مادري سپرديم كه (سيد) بودن را،(مير) بودن را برايش به هديه آورده.
دخیل سبزی که تکه تکه های آن به درو ديوار و دل شهر بسته شده.به دستان ما بسته شده كه نشان دهد حاجتمنديم. وقتي روبان كوچك من به ضريح امام رضا بسته شد و زود جواب آمد اگر به هم گره بزنيم ، اين همه دخيل سبز را... ناديده گرفته نمي شوند.
ما به آن سيد و اين مير ارادت داريم
ما به خرداد پر از حادثه عادت داريم
سراومد زمستون، شكفته بهارون
گل سرخ خورشيد باز اومد و شب شد گريزون
كوهها لاله زارن كوهها لاله زارن
لاله ها بيدارن لاله ها بيدارن
تو كوهها دارن گل گل گل آفتابو مي كارن
اين ترانه،شايد باور نكنيد...اما لالايي من بود.لالايي كه مادر براي خوابيدن و آرام كردنم مي خوند.اين ترانه و خيلي چيزهاي ديگر...مثل قصه دختراي ننه دريا و پريا و گل گلدون من و...
اما اين ترانه را خودش هم بيشتر دوست دارد. ولالايي يعني آرامش...يعني بخواب كه مادر هست و اين يعني همه چيز.لالايي ما را به خواب مي برد..و خواب كودكي، بد نيست و فقط و فقط روياست.
اما اين روزها...
اين روزها ما اين ترانه را به روي تصاويري از كسي مي بينيم كه معتقديم اميد است.سبز است.ايمان داريم كه قرار است با موجي سبز بيايد و وطن را دوباره سبز سبز كند.موج سبزي كه قطره قطره هاي آن ما هستيم...وما بزرگتر از آني هستيم كه چيزي بتواند جلويمان را بگيرد.
اين روزها لالايي كودكي من، كه سروديست انقلابي، نه براي خواب...كه براي بيداري زمزمه مي شود...براي به هوش بودن..براي اينكه به لاله هايي كه بيدارند، نشان بدهيم كه بيهوده لاله نشده اند...
آقای احمدی نژاد نشستند جلوی دوربین٬ لبخند زدند و از همه کارهای ۴ سال گذشتشون دفاع کردند.لبخند زدند و ملت و جوانهای ایرانو شاد ترین مردم دنیا خواندند.لبخند زدند و دولت نهم رو به عنوان بهترین و موفقترین دولت بعد از انقلاب معرفی کردند.لبخند زدند و گفتن ۴ سال پیش چون دیده بودند که نورانیت مردم کم شده به صحنه آمدند.لبخند زدند و گفتند وضع اقتصادی خیلی هم حالش خوبه و ما نسبت به دنیا خیلی خیلی بهمون خوش می گذره.لبخند زدند . گفتند ما در بهترین وضع ارتباط سیاسی و دیپلماتیک با خارج هستیم و آمریکا و همفکرانش جلوی ما کوتاه آمدند.
اما با لبخند...تشکر کردند از ملت ایران...بارها و بارها...به حق بود...که مردم ایران جای تشکر هم دارند که صبورند و نجیب.
آقای احمدی نژاد...
یعنی واقعا این همه رنگ سبزو توی خیابون نمی بینید؟
