بي هيچ مقدمه اي...مراسم اختتاميه المپيكُ ديديم.درباره شكوه و عظمت افتتاحيه و اختتاميه و كل مسابقه ها چيزي نمي گم....همه ديديم و لذت برديم.
اما...
از شبكه هاي مختلفي اين مراسم ديدم...هيچ كدوم حتي صحنه اي كوتاه از هيچ چيزي كه نشون دهنده حضور ايران باشه نشون ندادن.در تمام طول اين مراسم و مسابقات فقط يك احساس داشتم...تنهايي.
تنها مسبب اين تنهايي هم خودمونيم.اون پنجاه و خورده اي ورزشكار(من فقط ورزشكاران رو مي گم نه مسئولين دلسوز رو) بين اون همه ورزشكار ديگه...تنهاي تنها بودن...و شايد اصلا نبودن...شادي در كنار ديگران بودن هم ، شايد از اونها دريغ شده بود....لبخند ورزشكارهاي دنيا وقتي زن و مرد و دختر و پسر دست توي دست هم از شور هيجان به دوربين ها لبخند ميزدند و دست تكون مي دادن...براي مني كه اين ور دنيا فقط نظاره گر بودم پر از حسرت بود...چه برسه به بچه هاي ما، كه از نزديك شاهد تفاوت احمقانه اي بودن كه هيچ دخالتي در اون ندارن.
ديديم كه به وقت شادي...شاديي هايي كه جلوگيري از اون غير ممكنه براي هر قدرتي...چطور هماهنگ هستيم و چطور شاديو به نمايش مي گذاريم...ولي در مهمترين رويداد ورزشي دنيا...اثري از شادي ما نبود. براي خوشحال بودن نيازي به آودن مدالهاي رنگارنگ نيست...نياز به دركنار ديگران بودن هست...و ما(منظور منرو از اين ما حتما ميفهميد) در كنار ديگران بودن رو بلد نيستيم.
احساس حقارت مي كنم وقتي ميبينم...جوونهاي هم سن و سال خودم نمي تونند توي يك شادي بي ريا كه همه دنيا توش شريك هستند حضور داشته باشند و از اون لذت ببرن.اين حقارت از نياوردن مدال نست...از چيزهاي ديگست.
واقعا به كجا دارن ميبرنمون...
من به عنوان يك دوست، از اين راه دور، دربرابر همه اون ورزشكارهاي وطنم ، مي ايستم...و از ته قلب بهشون مي گم اينبار براي من به عنوان يك نفر از اين همه، نياوردن مدال اصلا مهم نيست.چون شما با وجود اون تنهايي بزرگ و عذاب آور ، كه شايد ادامه تنهاييِ در وطنتون بوده و شايد همچنان هم ادامه پپدا كنه...مستحق هيچ گونه ملامت و سرزنشي نيستيد...اين يك توجيه نيست...اين يك درد بزرگ و مشتركه بين همه كسايي كه مي فهمند و مي بينند و بدتر اينكه حس مي كنند.
پ.ن:اين رو مي دونم كه ورزشكارها به ترتيب از روز اولي كه شروع شد به محض پايان كارشون به كشورهاشون بر مي گردن...البته در مورد بعضي از كشورها.
پ.ن1:مطمئنم در اين كشور هنوز كساني هستند كه به پرچمداري يك دختر يا زن ايراني افتخار كنن.
پ.ن2: با من كج و با خود كج و با خلق خدا كج
آخر قدمي راست بنه،اي همه جا كج
