ایران اهدا يك سايت براي همه كساني كه قصد دارن پس از مرگ اعضاء بدن خودشون رو اهدا كنن...(توضيح بيشتري لازم نداره).
اولين باري كه با قضيه اهداء اعضا برخورد داشتم...توي يك فيلم بود...اصلا يادم نمياد چه فيلمي...از پدرم پرسيدم اگر يك روز دچار مرگ مغزي بشم براي بخشش اعضاء بدنم رضايت ميده؟ پدرم جواب مثبت داد...و كاملا جدي گفت كه اين رضايتو ميده...ولي ماردم....مادرم...گفت نه...حتي نگذاشت بحثو ادامه بدم!!! و اين يك انگيزه بزرگ شد براي من...
روزي كه اقدام به ثبت نام براي عضويت توي اين سايت كردم...اولش خوشحال بودم...خيلي خوشحال...ولي بعد از پايان ثبت نام...يك حس دلشوره...براي من بوجود اومد...دلشوره از اينكه....واقعا راضي به انجام اين كار بودم يا نه؟...خيلي با اين احساس كلنجار رفتم...و بالاخره به اين نتيجه رسيدم:
من از ته ته ته دلم از انجام اين كار راضي و خوشحالم....و استرسي كه داشتم فقط براي حس احمقانه اي بود به نام ترس از مرگ...ولي وقتي انسان همچين كاري كرده باشه...پس از مرگ هم نبايد بترسه...و يك عالمه حسهاي خوشحال كننده ديگه. اگر ثبت نام كرديد و دچار اين احساس شديد..سخت نگيرين...ميگذر و جاش حسهاي خوبي مياد سراغتون...
ولي بعد نگران نيومدن كارت شدم...و كارت نيومد و نيومد و نيومد تا من به كلي اين سايت و كاري كه انجام داده بودمرو فراموش كردم...جز در مواقعي كه بحث بخشش اعضا به ميون ميومد...
و اما امروز...اول اسفند هزار و سيصد و هشتاد و شش...كارت من...با مشخصاتي كاملا صحيح به دستم رسيد...
و...يك تشكر از همه دست اندركاران اين سايت و دانشگاه علوم پزشكي و بيمارستان دكتر مسيح دانشوري( واحد فراهم آوذي اعضاء پيوندي).
ويك تشكر مخصوص از:
پدرم كه رضايت داره...و مادرم...كه رضايت نداده.
مايلم اعضاي بدنم را در زمان مرگم اهداء كنم . باشد كه ادامه زندگي اجزاي وجودم ، نجات بخش زندگي ديگري باشد....(متني كه روي كارتم نوشته شده!)
